Εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτός...το βιολί του. Τι συμβαίνει όμως όταν το συγκεκριμένο βιολί είναι για τον ίδιο ολόκληρος ο κόσμος; Το "Κοτόπουλο με δαμάσκηνα" (άστοχος τίτλος που προφανώς θεωρήθηκε πιο mainstream) είναι ένα γαλλικό παραμύθι που περιγράφει τη δύναμη της αγάπης στην κορύφωσή της, αλλά και το κενό που αφήνει όταν αυτοξορίζεται. Μέσα από μία ονειρική φωτογραφία με λυρική διάθεση και ...κινούμενη αισθητική, ένα φαινομενικά απλό αντικείμενο για πολλούς είναι ο θεματοφύλακας μιας ανθρωπινης ζωης, ο πνευμονας εκεινος που κρατά ζωντανες τις μνημες, τις δοξες, τον ερωτα.
Ενα βιολί που πήρε πνoή από τον έρωτα και έγινε το οξυγόνο για τον ιδιοκτήτη του, που συμφωνησε εσωτερικα με τον εαυτο του να κανει μια ζωη αντιθετα με τα θελω του, εχοντας ομως συμπαραστατη αυτο, το μοναδικο στοιχειο της ταυτοτητας του.Όταν εκεινο ξεψυχα, οι μερες για τη δικη του "εξοδο" ειναι μετρημενες. Το βιαιο συναισθημα της απωλειας, του αιφνιδιου κενου και της εσωτερικης γυμνιας, του εδειξαν το δρομο στο να ολοκληρωσει τη ζωη του ετσι ρομαντικα οπως ηθελε να τη ζησει. Να πνιγει απο την θλιψη του, πενθωντας για τις αγαπες του. Για αυτες που μεχρι τοτε στεκοταν στα χερια του και ηλπιζε.
Το θέμα τρυφερό και γλυκό...Οι σκηνές γρήγορες και αποδίδονται με περισσή κομψότητα και σκηνοθετική εφευρετικότητα.Τα στυλιζαρισμένα γραφικά σε συνεπαίρνουν και εύχεσαι το παραμύθι αυτό να μην έχει τέλος ή τουλάχιστον να είναι ευχάριστο, παρόλο που το γνωρίζεις από την πρώτη στιγμή όπως σε όλα τα παραμύθια. Η μουσική απλά μαγευτική και η ερμηνεία του Ματιέ Αμαλρίκ ισορροπημένη ανάμεσα στο γλυκόπικρο χιούμορ και το βαρύ θέμα της κατάθλιψης.
Για το τέλος....διάβασα κάπου ότι η χαριτωμένη απόδοση της ταινίας θυμίζει "Αμελί". Ως φανατικός οπαδός της Αμελί και της γλώσσας, θέλω να πάρω θέση. JAMAIS, JAMAIS, JAMAIS!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου