Η ζωή σε πρώτο πλάνο

Η ζωή μου… μαύρη κωμωδία και το γέλιο ο βασικός της πρωταγωνιστής. Σε μπόρες, σε φουρτούνες, σε χαρές και λύπες… ακλόνητος φρουρός. Δεν με απογοήτευσε..! Και πολύ περισσότερο δεν απογοήτευσε τους θεατές της, οι οποίοι είχαν εισιτήριο διαρκείας για mainstream στιγμές και όχι σινεφίλ αδιέξοδα.
Το γέλιο, τα αστεία, το τσαλάκωμα εισέπρατταν πάντοτε το πιο θερμό χειροκρότημα. Το περιβάλλον τα προκαλούσε, τα επιζητούσε…. Τα είχε ανάγκη. Ακόμα και αν η προσωπική μου δίψα για ένα δύσκολο και πιο απαιτητικό ρεπερτόριο το οποίο θα ερμήνευα πέρα και από τη σκηνή της ψυχής μου ήταν αστείρευτη, είχα την υποχρέωση να μείνω πιστός στο κοινό μου. Για να μην το κρεμάσω, για να μην το αφήσω ανικανοποίητο.
Οι στιγμές που "έντυσαν" τα γέλια... πολλές. Όσο έντονες κι αν είναι, όσο κι αν προκαλούν δυσφορία στους εξωγενείς παράγοντες, όσο κι αν γίνονται θέμα συζήτησης για μέρες ολόκληρες, καλώς ή κακώς… περνούν. Κυλούν σα το νερό της βροχής που αργά ή γρήγορα θα βρει καταφύγιο στις ρίζες της επίγειας χλωρίδας ή θα εξατμιστεί από τον ναζιστή ήλιο. Τα δάκρυα όμως μένουν. Είναι οι guest-star της συναισθηματικής φόρτισης. Δεν ξεχνάς ποτέ τους καλεσμένους σου. Θυμάσαι πάντα πότε ήρθαν και τον λόγο της επίσκεψής τους. Μένουν χαραγμένοι στη μνήμη σου… Γίνονται κομμάτι του εαυτού σου και τα γερά θεμέλια της εξελίξιμης προσωπικότητά σας.
Σέβομαι αυτές τις στιγμές. Γιατί είναι λίγες, ιδιαίτερες και κουβαλάνε μέσα τους μια ιστορία. Μια ιστορία από το βιβλίο της ζωής σου. Μια ιστορία που φέρει την υπογραφή σου. Το προσωπικό σου DNA… το δάκρυ σου. Μια ιστορία, από την οποία μαθαίνεις, ωριμάζεις, γίνεσαι πιο δυνατός, πιο σοφός.
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο αυτό, αναρωτιέμαι... "τι νοσταλγώ περισσότερο"; Τις καλές ή τις κακές στιγμές; Η απάντηση… απλή. Νοσταλγώ τα πρόσωπα που τις συνοδεύουν! Για πάντα....!