Πιπέρι καγιέν

Η μαγειρική έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Όχι, γιατί ο διακαής μου πόθος ήταν να γίνω master chef, αλλά γιατί αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ανεξαρτησίας  του κάθε ανθρώπου. Ότι έχει κάποιες γνώσεις και είναι σε θέση να τις ξεδιπλώσει, να τις κάνει πράξη, να τις «σωματοποιήσει», προκειμένου να συντηρήσει τον εαυτό του. Να επιβιώσει, χωρίς να έχει ανάγκη το «μάννα εξ’ ουρανού», είτε σε μορφή μητρικού τάπερ, είτε σε συσκευασία του πλησιέστερου ταχυφαγείου.
Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις crash-test των προσωπικών σου δυνατοτήτων, χωρίς βέβαια αυτό να συνεπάγεται τη μαζική επιθυμία των εν δυνάμει Jamie Oliver να μεγαλουργήσουν στην κουζίνα τους και να κάνουν εκπομπή στο BBC. Πότε όμως παίρνει κάποιος τη μεγάλη απόφαση να φορέσει την ποδιά του και να πιάσει την κουτάλα στο χέρι; Συνήθως, όταν η μαμά λείπει ταξίδι για δουλειές… όταν η μαμά λείπει για έκτακτη οικογενειακή ομήγυρη σε κάποιο Νοσοκομείο της πόλης… και γενικώς όταν η μαμά γεύεται με τη συζυγική της παρέα στο σπίτι τους τα ωραιότατα λαδερά της, την ώρα που εσύ στο δικό σου αναποδογυρίζεις τα κουτιά στα ντουλάπια, για να διαπιστώσεις εάν έχουν λήξει.
 Επιπλέον, το μαγείρεμα είναι μια ηδονική έκφραση ελευθερίας. Όσο είσαι εξαρτημένος από τις δευτεριάτικες μακαρονάδες και τα κυριακάτικα κοκκινιστά της μητέρας Ελλάδας, ο περίεργος ουρανίσκος σου δεν θα ανακαλύψει ποτέ τον μαγικό κόσμο των gourmet σπεσιαλιτέ, στις οποίες απροκάλυπτα θα ήθελε να ασελγήσει. Όσο επαναπαύεσαι στη μονιμότητα και στις ευγενικές χορηγίες εξοοισοφαγικών παραγόντων, τόσο περισσότερο γίνεσαι έρμαιο της εύκολης λύσης, παγιδευμένος στα δεσμά της προσωπικής σου αποστασιοποίησης. Από την άλλη, η είσοδός σου στην κουζίνα προμηνύει την αλλαγή σκηνικού. Τη στιγμή που αρχίζεις να δηλώνεις παρουσία, να διεκδικείς χώρο, να προσφέρεις στον εαυτό σου και στους ανθρώπους που αγαπάς, αυτό το οποίο τους γεμίζει. Αυτό που «αξίζον». Τα «πρέπει» έχουν πάει περίπατο και την θέση τους έχουν καταλάβει τα χαμόγελα και το αίσθημα της ικανοποίησης. Τα συναισθήματα αυτά είναι και το μοναδικό άλλοθι για την επιμονή σου να γίνεις σε γενέθλια, γιορτές, Eurovision και βραδιές σινεμά, η νέα Λωξάνδρα.

Μου αρέσει να μαγειρεύω. Με χαλαρώνει, με γαληνεύει. Παρόλο που η πίεση από το άγχος μου για το επιθυμητό αποτέλεσμα, αγγίζει κάθε φορά βαθμούς θερμοσίφωνα. Με διασκεδάζει και μου δίνει τη δυνατότητα για δημιουργικές απόπειρες. Παρόλο που μετά από κάθε γαστρονομική μου προσπάθεια, κρίνεται απαραίτητη η επίσκεψη των Aggie MacKenzie και Kim Woodburn για να καθαρίσουν τον χαμό στην κουζίνα, που θυμίζει Ιράκ μετά από βομβαρδισμό. Όχι, δεν καταπιέζομαι στη μαγειρική. Δεν ζω με το καρδιοχτύπι να κρύψω στο ντουλάπι το πακέτο με το αλεύρι αφότου το πρόσθεσα στο μείγμα με τα υπόλοιπα υλικά για το κέικ. Ούτε πετάω στον κάδο με τα σκουπίδια τα τσόφλια των αυγών… ούτε καθαρίζω αστραπιαία τον πάγκο από τα ψιλοκομμένα λαχανικά, ούτε πλένω τη στοίβα από πιάτα και ταψιά, ιδανική για τζένγκα. Αφοσιώνομαι αποκλειστικά στο σκοπό μου και αφήνω τη λιποθυμία για αργότερα, όταν θα αντικρίσω όλο το συφερτό να με περιμένει υπομονετικά στο νεροχύτη. Τίποτα όμως δεν είναι σε θέση να εκμηδενίσει την χαρά που έδωσες ή που προσπάθησες -τέλος πάντων- να δώσεις σε κάποια στομάχια.
 Εξ’ ου και από την πρώτη στιγμή που απέκτησα την πρώτη μου κουζίνα-πακέτο με τον υπόλοιπο χώρο- δε δίστασα να ξεχυθώ στην αγορά και να αγοράσω ό,τι χρειάζεται για να υποδεχτώ τους αγαπημένους μου φίλους με ένα ζεστό πιάτο φαγητό από τα δικά μου αντρικά και ελαφρώς ατσούμπαλα χεράκια. Και τι κοτόπουλα, τι φιλέτα, τι ζυμαρικά, τι ζαρζαβατικά… όλα είχε ο μπαξές. Και μαζί τους όλα τα απαραίτητα καρυκεύματα για να προσθέσουν με τη γαστριμαργική τους ιδιότητα ακόμη περισσότερη νοστιμιά, ταξιδεύοντας τους αδένες μας σε άλλες πολιτείες, πιο πικάντικες.
Ρίγανη, τσίλι, δυόσμος, πιπέρι απλό, πιπέρι μαύρο, πιπέρι καγιέν, λεμονοπίπερο, εστραγκόν, τζίντζερ, μοσχοκάρυδο, κανέλα και πάπρικα είναι οι πρώτες φίρμες στην κουζίνα μου. Οι μόνιμοι κάτοικοι στα ντουλάπια, μου, που δύσκολα θα εγκαταλείψουν την θέση τους, παραχωρώντας την σε κάποιον άλλον. Είναι οι μόνοι φίλοι που θα εξακολουθούν να σε κάνουν παρέα όταν όλοι οι υπόλοιποι απαιτούν υψηλό αντίτιμο για να καταδεχτούν να προτιμήσουν τους δικούς σου αποθηκευτικούς χώρους. Ακόμα και αν τα κατεψυγμένα έφτασαν στο τέλος τους ή αν τα ζαρζαβατικά στέρεψαν, εκείνα βρίσκονται εκείνοι και σε περιμένουν για ένα σου βλέμμα. Για να σου αποδείξουν ότι δεν είσαι μόνος. Ότι δεν πρέπει να απελπίζεσαι για το άδειο σου στομάχι… γιατί αυτά είναι εκεί να στο γεμίσουν. Τι καλά…. Πραγματικά νιώθω μια ανακούφιση. Τι κι αν έχω μόνο 20 ευρώ για να περάσω τον υπόλοιπο μήνα…. Τι κι αν δεν έχω τη δυνατότητα να ανοίξω το σπίτι μου σε μια κατεψυγμένη πέρκα; Τα ντουλάπια μου είναι γεμάτα από μπαχαρικά… Δεν θα πεινάσω. Επομένως δεν χρειάζεται ούτε να απελπίζομαι, ούτε να υπεκφεύγω σε ερωτήσεις άλλων που ζητούν να μάθουν για τις διατροφικές μου συνήθειες.

-Τι θα φας αύριο;

-Πιπέρι Καγιέν.
-Τέλεια! Καλή σου όρεξη!!!!!!
-Ευχαριστώ! Επίσης!

H εκδίκηση της πορτοκαλάδας

 

Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Μισέλ Ντε Μοντέν, «η ισχυρογνωμοσύνη και η θερμοκεφαλιά είναι τα πιο σίγουρα κριτήρια της βλακείας»… διαπίστωση, που θα μπορούσε να κάνει και η Τζούλη Αγοράκη για να περιγράψει τον πεισματάρη Σκορπιό.

Η ψευδαίσθηση της παντογνωσίας - αδερφάκι εξ’ αίματος με την παρεξηγήσιμη έννοια του αλάθητου- σκάβει πολλές φορές μπροστά στα πόδια μας, βαθιές και σκοτεινές λακκούβες, τις οποίες δύσκολα αποφεύγουμε. Η επιμονή και η στασιμότητα στην άγνοια είναι κακοί σύμβουλοι της ανθρώπινης προσωπικότητας, που σκοπίμως την κρατούν δέσμια σε συνθήκες Ανταρκτικής. Έξι μήνες νύχτα. Πώς θα ξαναδεί το φως της ημέρας; Δεν χρειάζεται να περιμένει άλλο τόσο, ούτε να είναι ημερολογιακά εξαρτώμενη. Χρειάζεται να αναθεωρήσει. Να ανακαλέσει. Να ανοίξει τους ορίζοντες της και να δεχτεί επι-σκέψεις. Σκέψεις νέες, διαφορετικές, εναλλακτικές. Σκέψεις ξένες που προσδοκούν να γίνουν δικές μας. Να τις υιοθετήσουμε. Να αποκτήσουν ένα νέο σπιτικό… το μυαλό μας.

Προσκολλημένοι στην προσωπική μας «τελειότητα» γινόμαστε εν δυνάμει ανάπηροι…. Τυφλοί. Δεν ξεχωρίζουμε το παραπάνω σκαλοπάτι και σύντομα θα το δούμε από πολύ κοντά… όταν πλέον θα έχουμε πέσει με τα μούτρα επάνω του. Η σύγχυση αυτή φυσικά προκαλείται, καθώς υπάρχουν κρυμμένοι μηχανισμοί γύρω μας, οι οποίοι κοιμούνται. Όχι τον ύπνο του δικαίου… Τον ύπνο του ηφαιστείου. Γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα ανοίξουν τα μάτια τους, αλλά δεν το θέλουμε, ούτε το μελετάμε. Αυτά… μόνο η Πρωτοψάλτη. Εάν όμως η δική μας ξεροκεφαλιά αποδειχθεί υπερβολικά θορυβώδης, τότε δύσκολα θα αποφύγουμε τα ξυπνητούρια. Οι μηχανισμοί θα ενεργοποιηθούν και θα λειτουργήσουν αντιστρόφως ανάλογα από αυτό που θα επιθυμούσαμε. Και φαντάζει ακατόρθωτο να ανακόψεις μία αναζωπυρωμένη επανάσταση. Φωτεινό παράδειγμα οι Τούρκοι. Όχι ο Ονούρ και ο Εζέλ…. Οι Τούρκοι του 1821. Πίεση, πίεση, πίεση…. μπάφιασαν οι Έλληνες. Ξέσπασαν, ξεσπάθωσαν, άφρισαν. Σαν ένα εκνευρισμένο αναψυκτικό.

Τι πράγμα; Δεν εκνευρίζεται το αναψυκτικό, γιατί είναι άψυχο; Οτιδήποτε υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη αποκτά ψυχή από την κοντινότερη με την οποία θα έρθει σε επαφή. Η πέτρα μονάχη της δεν θα σου ανοίξει το κεφάλι. Όταν στην πετάξω όμως εγώ με δύναμη-σα να ρίχνω νόμισμα στην Φοντάνα ντι Τρέβι-θα σου ανοίξει σαν τριαντάφυλλο. Και μετά, η μόνη ευχή που θα μπορώ να κάνω είναι να με αναλάβει ο Κούγιας, μήπως και αθωωθώ.

Η «άψυχη» εκδίκηση είναι αυτή που πονάει περισσότερο. Προσωπικά, την έχω γευτεί επανειλημμένως. Έχει καεί η γούνα μου από δαύτην. Κι όμως… εξακολουθώ να πηγαίνω γυρεύοντας, παίζοντας την Χουντάλα μου μπόμπα χαρακίρι.

Το σκηνικό γνωστό και πολυσύχναστο. Το σούπερ-μάρκετ. Στο τέλος μιας ακόμη εξαντλητικής ημέρας, οι σωματικές μου δυνάμεις απαιτούν συνοπτικές διαδικασίες. Συνεπώς, αρχίζω να κατεβάζω ολόκληρα τα ράφια-όπως είναι- και να τα νανουρίζω στην αγκαλιά μου μέχρι να φτάσω στο πολυπόθητο ταμείο.

«Γιατί δεν παίρνετε καλαθάκι»;

«Γιατί ο τεμπέλης είναι ένας νεκρός που, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τον θάψουμε».

Αλλά εν πάση περιπτώσει… ποιος κάνει τέτοια ώρα φιλοσοφική συζήτηση επάνω από τον κατεψυγμένο μπακαλιάρο»;

Προσπαθώ να στριμώξω στα δυο μου χέρια σοκολάτες, γάλατα, τυριά, σοκολάτες, μακαρόνια, κεριά, σοκολάτες και αναψυκτικά. Σταθείτε… σοκολάτες είπα;;;

Όση ώρα εγώ πηγαίνω πάνω-κάτω τους διαδρόμους, τα έρημα τα αναψυκτικά χορεύουν πεντοζάλι. Εκεί που καθόντουσαν ήρεμα και πολιτισμένα στο ψηλό τους ράφι, πήγα εγώ ο βάρβαρος και τα ξεσπίτωσα, υποβάλλοντας τα σε ένα υποχρεωτικό «dancing with the stars», του οποίου τα έσοδα θα διατεθούν αποκλειστικά για τις ανάγκες του δικού μου στομαχιού. Και η συνέχεια τραγελαφική. Προσπαθώ να πιάσω στον αέρα ένα προϊόν που μόλις δραπέτευσε… τα αναψυκτικά περνάνε κάβο-ντόρο. Χοροπηδάω χαρωπά γιατί είδα προσφορά, τα αναψυκτικά πιάνουν 9 μποφόρ. Κοντολογίς, αν είχαν στόμα να μιλήσουν, θα με είχαν μηνύσει για βιασμό.

Με διπλή κατηγορία… ο Κούγιας θα έκανε πάρτι.

Την ώρα της πληρωμής, οι διαδικασίες γίνονται ακόμα πιο γρήγορες. Χώνεις κακής-κακώς τα πράγματα μέσα στις σακούλες, ώστε να μην προλάβεις να πάρεις την απόδειξη από το χέρι της ταμία με αποτέλεσμα, να έχεις αναγκάσει τα αυγά να «συγκατοικήσουν» με την χλωρίνη και τα γαλακτοκομικά με το σαπούνι πιάτων.

«Και οι σοκολάτες… πού είναι»;

«Τι ερώτηση είναι αυτή; Μόνες τους, βέβαια! Κατεβάζεις από τον θρόνο τη βασίλισσα Ελισάβετ,  για να κάτσει η Πίπα Μίντλεντον»;

Και το μαρτύριο δεν έχει τέλος. Απλώς, οι αναταράξεις από το μονόγκαζο μηχανάκι που κυριολεκτικά πατινάρει στους κακοτράχαλους δρόμους της επιστροφής το κάνει πιο διασκεδαστικό. Και ενώ θα πίστευε κανείς ότι θα έβρισκαν ξανά την χαμένη ισορροπία τους μόλις το κλειδί της πόρτας θα γύριζε, η πραγματικότητα έρχεται να τον διαψεύσει. Διότι κλειδώνω γρήγορα, πετάω τις σακούλες σε κάθε γωνιά του σπιτιού και σπεύδω να εναποθέσω το ταλαιπωρημένο μου κορμί στην ημίδιπλη κλίνη μου.

Τα λεπτά περνούν, οι ώρες επίσης και οι τσάντες με τα πράγματα παρατημένες στο ίδιο ακριβώς σημείο. Δεν έκαναν καν τον κόπο να ανοίξουν ντουλάπια και ψυγείο, να βολευτούν με την ησυχία τους. Περίμεναν εμένα. Να ανασυντεθώ, να ανασκουμπωθώ και να φιλοτιμηθώ να ασχοληθώ μαζί τους. Ωστόσο μέχρι τη στιγμή που θα τα πιάσω και θα τα τακτοποιήσω επιμελώς στη σωστή τους θέση, τα ταλαιπωρημένα αναψυκτικά φαντάζουν μια ταραγμένη αφρίζουσα λίμνη μέσα στη συσκευασία τους, η οποία ονειρεύεται την ώρα που θα αισθανθώ την ανάγκη για μία βουτιά. Αφού η εκδίκηση είναι ένα ρόφημα που πίνεται…. ζεστό.

Με δύο όμως κινήσεις μου έχω μετατραπεί ήδη σε ένα όρθιο πτώμα που βλέπει όλες του τις ανάγκες να παρελαύνουν μπροστά του. Πλήττω, παραλύω, νυστάζω, πεινάω, διψάω, χάνομαι. Αναζητώ την πιο εύκολη λύση. Κάνω το λάθος να πιάσω ένα από τα ανθρακούχα αφεψήματα. Ακουμπάω το μπουκάλι επάνω στον πάγκο και σκύβω ελαφρώς από πάνω του. Όση ξηρασία έχει καταλάβει το λαρύγγι μου, τόσο μεγαλύτερη είναι η επιθυμία μου να το ποτίσω. Έτσι, ανοίγω με μανία το καπάκι και… βαπτίζομαι γα δεύτερη φορά από την κορφή ως τα νύχια. Σαν τιμωρία για όλα τα δεινά που ανέχτηκε εξαιτίας μου. Τα περιθώρια ανοχής όμως κάποια στιγμή στέρεψαν, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι τώρα λουσμένος και ταπεινωμένος κρατώντας ένα μισοάδειο μπουκάλι coca-cola και να αναρωτιέμαι σαν τον Νταλάρα «τι έκανα λάθος».

Όλα στη ζωή έχουν ένα όριο. Έναν τερματικό σταθμό, που δεν θα έπρεπε να τον προσπεράσουμε. Όταν ξύνεις διαρκώς τα νύχια σου, αναμοχλεύοντας τον εκρηκτικό μηχανισμό που βρίσκεται διαθέσιμος μπροστά σου, το μακελειό είναι αναπόφευκτο. Αν δε δύνασαι να διαχειριστείς τις συνέπειες των πράξεων σου, τότε καλείσαι να κινηθείς βάσει του αρχικού σεναρίου. Ένα σενάριο που ορίζει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «τραβάω το σκοινί» και στο «κοιτάζω τη δουλειά μου, ώστε να μη βρεθώ κρεμασμένος από αυτό».

Ο εγκέφαλος είναι και αυτός με τη σειρά του ένα στρογγυλό δοχείο αναψυκτικού. Και οι σκέψεις που τον περιβάλλουν, το αναβλύζον ανθρακικό, που του προκαλεί χαριτωμένες αναταράξεις. Από τη στιγμή όμως, που το μυαλό τιγκάρει με τις σκοτούρες και τους προβληματισμούς να έχουν προλάβει όλες τις πρώτες θέσεις, τότε το ενδεχόμενο μιας τεράστιας και καταστροφικής έκρηξης είναι πολύ πιθανό. Τότε θα είναι δύσκολο να αποφύγεις τα σκάγια. Επομένως, κρατάς τα χέρια σου σε απόσταση και δεν τον ταρακουνάς. Αν πάλι, η ατρόμητη φύση σου δεν σου επιτρέπει να οπισθοχωρήσεις και εξακολουθείς να παίζεις μαζί του, να τον ερεθίζεις, να διαταράζεις την εσωτερική του ηρεμία, να τον φορτώνεις και να τον κάνεις shaker… θα σου δώσω μονάχα μια συμβουλή… Μην ανοίξεις το καπάκι…!

Μένουμε πάντα παιδιά

"Το παρελθόν μου απόψε διαγράφω" δεν είναι το αγαπημένο τραγούδι της Mavis Gary (Charlizr Τheron), στο καινούριο σεναριακό πόνημα της ταλαντούχας Diablo Cody "Young Adult". Πνιγμένη από την ανάγκη της να ανοίξει τα φτερά της ξεφεύγοντας από ένα σκηνικό που το έχει ταυτίσει με την αποτυχία και την οπισθοδρόμηση,ξορκιζει ανθρωπους και καταστασεις του παρελθοντος, αφηνοντας ομως ανοιχτά καποια μικρα παραθυρακια. 
Ωστόσο, όταν οι προσπαθειες να ανταπεξελθει σε μια ονειρεμενη ζωη μακριά από όλους και από όλα γινονται αυτοσκοπος με αποτέλεσμα ο ιδανικος κοσμος της να φανταζει σαν μια μικρη χιονισμενη χιονομπαλα, τα απωθημενα ξυπνανε σαν τη μοναδικη απεγνωσμενη λυση να προσδωσουν εκβιαστικά ευτυχία σε μία καθημερινότητα που από πολλούς θα χαρακτηριζόταν ήδη τέλεια.
Έτσι, η ηρωίδα, αισθανόμενη το αίσθημα του ανικανοποίητου να την καταβροχθίζει, αδυνατεί να αποβάλει από πάνω της τους δαίμονες του παρελθόντος που μετατρέπουν τη ζωή της σε ένα απέραντο βουνό και αποφασίζει να διεκδικήσει η ίδια τον "Μωάμεθ" της χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, κυνηγώντας την ευτυχία. Μεταπηδώντας από την μία παραφροσύνη στην άλλη, η Mavis αρχίζει με τον πιο βάναυσο τρόπο να αμφισβητει και η ίδια τον εαυτο της για πραγματα που μέχρι πρότινος θεωρουσε φυσιολογικα και συνεπώς λογικα. Η Mavis έχει όπως κάθε άνθρωπος τα defauts της. Αυτό που χρειάζεται, είναι να τα αποδεχτει και να συνειδητοποιησει οτι δεν χρειαζεται να εξαρταται απο κανεναν.
Ο καλλογραμμενος χαρακτηρας που με μεγαλη ευστοχια και υποκριτικη δεινοτητα ερμηνευσε η Σαρλίζ Θερόν θεωρω ότι ήταν το καλύτερο μέρος του σεναριου,καθως μονοπωλει το ενδιαφερον απο την αρχη της ταινιας μεχρι το τελος εντεινοντας την αγωνια για την αποκατασταση της ψυχικης ισορροπιας μιας γυναικας συγγραφεας- που στα 37 της ταυτιζει τον εαυτο της με την εφηβη ηρωιδα των βιβλιων της. 

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ...

Πολλάκις έχει περάσει από τη σκέψη μου ότι η ανθρώπινη φύση μας είναι απλά μία καμουφλαρισμένη ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Ότι έχουμε τη δύναμη, αλλά και την ικανότητα να γίνουμε ανά πάσα στιγμή πολυμήχανοι, αναζητώντας τη δική μας «Ιθάκη».  Ωστόσο το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι για να φτάσουμε στην «Ιθάκη» μέσα από μία εμπεριστατωμένη στρατηγική, θα πρέπει πρώτα κάποιος να την φανερώσει. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε να ξέρουμε ότι τουλάχιστον υπάρχει. Ποιος είναι αυτός; Μια ανώτερη δύναμη, μια ιδέα, ένας άυλος εξουσιαστής που παρά την αέρινη παρουσία του θα μας υπενθυμίζει πάντα ότι είμαστε στους πρόποδες του πανύψηλου θρόνου του. Συνεπώς, θα είναι σαφώς πιο εύκολο για την ψυχική μας ισορροπία να δεχτούμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ότι σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις μας σταματάνε συγκρούοντας στον από μηχανής τοίχο που εμφανίζεται μπροστά μας.

Όταν επέστρεψα στα πάτρια εδάφη η φράση «είναι προσωρινό» ακουγόταν  από τα χείλη μου περισσότερο  από καθετί άλλο. «Καλημέρα» μου έλεγαν το πρωί»… «Είναι προσωρινό» απαντούσα εγώ. «Ποιο είναι προσωρινό», ακολουθούσε ως εύλογη ερώτηση. «Το ότι αναγκάζομαι να λέω “καλημέρα”, να χαιρετώ συνεχώς τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους ακόμα και αν η διάθεση μου έχει στερέψει, να δίνω αναφορά για καθετί που συμβαίνει ή δε συμβαίνει στην προσωπική μου ζωή και να βλέπω τα όνειρά μου να ταξιδεύουν πάνω στα ροζ συννεφάκια που είχα ζωγραφίσει με το πινέλο του μυαλού μου, μίλια μακριά από μένα».

Ναι, ήταν γεγονός.  Είχα χάσει την ευγένεια μου. Η δεύτερη απώλεια μετά την υπομονή μου. Ήταν η εποχή των μεγάλων αλλαγών . Οι αφίξεις υποδέχονταν η μία την άλλη. Πρώτα επέστρεψα εγώ στο νησί, μετά κατέφτασε η οικονομική κρίση κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες της αυτοσυντήρησης και του αέναου αγώνα απογαλακτοποίησης και ανεξαρτησίας και με θέρισαν κανονικότατα, χωρίς να προλάβω να βροντοφωνάξω βοήθεια.

Κάποιες στιγμές βέβαια τα τσιμπήματα ήταν αποτρόπαια, μαρτυρικά. Όσο κι αν προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρατήσω το στόμα μου κλειστό, οι εσωτερικοί μηχανισμοί της προσωπικής μου άμυνας χτυπούσαν αυθαίρετα τους δικούς τους συναγερμούς. Ωστόσο το παράξενο είναι, ότι όλες οι κραυγές αγωνίας μου είχαν συγκεκριμένους αποδέκτες που δεν δυσανασχετούσαν. Δεν πρόβαλαν αντιρρήσεις να γίνουν για μία ακόμη φορά ο ώμος στον οποίο θέλεις να κλάψεις, ο δωρεάν ψυχολόγος όπου θα βγάλεις το άχτι σου, το πορτοφόλι το οποίο θα δώσει λόγο ύπαρξης στα ντουλάπια της κουζίνας σου. Αποδέκτες οι οποίοι θέλουν να είναι εκεί. Δεν στο υπόσχονται, αλλά είναι. Δεν έχουν υποχρέωση, αλλά είναι, δεν είσαι της γούνας τους μανίκι, αλλά είναι. Οι αποδέκτες αυτοί είναι οι δικοί σου άνθρωποι, οι φίλοι σου, η «οικογένεια» σου, ο κόσμος σου, όλο σου το είναι.

«Για μισό λεπτό. Κι αυτοί εκεί πέρα, ποιοι είναι»;

«Ποιους λες»;

«Αυτοί, που μας κοιτάζουν μακριά».

«Ποιους εννοείς; Αυτοί που σε βλέπουν στο δρόμο και σου λένε «αδυνάτισες. Δεν τρως;» χωρίς να περιμένουν απάντηση; Αυτοί που παραπονιούνται για την πληθώρα των εξόδων, αλλά δεν θέλουν να γνωρίζουν τα δικά σου για να μη στεναχωριούνται; Αυτοί που σε βλέπουν  να βουλιάζεις στο βούρκο της ανυπαρξίας σου και σε τραβάνε αναμνηστικές φωτογραφίες για να παρηγορούν το «εγώ» τους; Αυτοί που σου στέλνουν γραπτά μηνύματα για να σου ευχηθούν σε γιορτές και γενέθλια; Αυτοί που σου έδειξαν την πόρτα της εξόδου και σε κλείδωσαν απ’ έξω; Αυτοί που δεν έχουν ιδέα ποιος είσαι πέρα από την ένδειξη σε ταυτότητες και βιβλιάρια»;

«Ναι, αυτούς εννοώ…. Ποιοι είναι»;

«Το μπούγιο». Στην αρχή με εκνεύριζε, δεν ήθελα να το βλέπω μπροστά μου. Έπειτα με αποκάρδιωνε . Το απέφευγα γιατί με συνέθλιβε. Πλέον το έχω συνηθίσει. Απλά υπάρχει. Όπως και η υπόλοιπη πραγματικότητα, στην οποία μπορείς να προσδώσεις όποιον χαρακτηρισμό επιθυμείς προκειμένου οι ελπίδες σου να εξακολουθήσουν να έχουν φτερά για αόριστο χρονικό διάστημα.

Η δική μου είναι εικονική. Η γυάλα για τα χρυσόψαρα είναι μια εικονική πραγματικότητα. Ζουν με την ελπίδα ότι θα επιστρέψουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Το ίδιο κι εγώ. Οπλισμένος με υπομονή και γινάτι, θα φάω τις γαριδούλες μου για όσο ακόμα αντέξω. Η θάλασσα δεν είναι μακριά. Ας έρθει εκείνη η ώρα και θα βάλω τα δυνατά μου για να φτάσω ως εκεί. Και μετά, θα δώσω ένα σάλτο και θα κολυμπήσω. Όπως μπορώ. Άλλοτε αργά, άλλοτε σπασμωδικά, άλλοτε απεγνωσμένα, όμως θα βρω τους ρυθμούς μου. Αρκεί να μου δοθεί η ευκαιρία να αποδείξω τις κολυμβητικές μου ικανότητες, ότι μπορώ και έχω τη δυνατότητα να κολυμπήσω και σε άλλα νερά. Άγνωστα, απότομα, βαθιά.

Από ποιον να ζητήσω την ευκαιρία αυτή;;; Κοιτάζω ψηλά…. Το ταβάνι θέλει βάψιμο. Μμμ, άστο για αύριο. Και αύριο… εδώ θα είμαστε!!!

Kαλή σας όρεξη!

Εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτός...το βιολί του. Τι συμβαίνει όμως όταν το συγκεκριμένο βιολί είναι για τον ίδιο ολόκληρος ο κόσμος; Το "Κοτόπουλο με δαμάσκηνα" (άστοχος τίτλος που προφανώς θεωρήθηκε πιο mainstream) είναι ένα γαλλικό παραμύθι που περιγράφει τη δύναμη της αγάπης στην κορύφωσή της, αλλά και το κενό που αφήνει όταν αυτοξορίζεται. Μέσα από μία ονειρική φωτογραφία με λυρική διάθεση και ...κινούμενη αισθητική, ένα φαινομενικά απλό αντικείμενο για πολλούς είναι ο θεματοφύλακας μιας ανθρωπινης ζωης, ο πνευμονας εκεινος που κρατά ζωντανες τις μνημες, τις δοξες, τον ερωτα.
Ενα βιολί που πήρε πνoή από τον έρωτα και έγινε το οξυγόνο για τον ιδιοκτήτη του, που συμφωνησε εσωτερικα με τον εαυτο του να κανει μια ζωη αντιθετα με τα θελω του, εχοντας ομως συμπαραστατη αυτο, το μοναδικο στοιχειο της ταυτοτητας του.Όταν εκεινο ξεψυχα, οι μερες για τη δικη του "εξοδο" ειναι μετρημενες. Το βιαιο συναισθημα της απωλειας, του αιφνιδιου κενου και της εσωτερικης γυμνιας, του εδειξαν το δρομο στο να ολοκληρωσει τη ζωη του ετσι ρομαντικα οπως ηθελε να τη ζησει. Να πνιγει απο την θλιψη του, πενθωντας για τις αγαπες του. Για αυτες που μεχρι τοτε στεκοταν στα χερια του και ηλπιζε.
 Το θέμα τρυφερό και γλυκό...Οι σκηνές γρήγορες και αποδίδονται με περισσή κομψότητα και σκηνοθετική εφευρετικότητα.Τα στυλιζαρισμένα γραφικά σε συνεπαίρνουν και εύχεσαι το παραμύθι αυτό να μην έχει τέλος ή τουλάχιστον να είναι ευχάριστο, παρόλο που το γνωρίζεις από την πρώτη στιγμή όπως σε όλα τα παραμύθια. Η μουσική απλά μαγευτική και η ερμηνεία του Ματιέ Αμαλρίκ ισορροπημένη ανάμεσα στο γλυκόπικρο χιούμορ και το βαρύ θέμα της κατάθλιψης.
Για το τέλος....διάβασα κάπου ότι η χαριτωμένη απόδοση της ταινίας θυμίζει "Αμελί". Ως φανατικός οπαδός της Αμελί και της γλώσσας, θέλω να πάρω θέση. JAMAIS, JAMAIS, JAMAIS!!!!!

Η ζωή σε πρώτο πλάνο

Η ζωή μου… μαύρη κωμωδία και το γέλιο ο βασικός της πρωταγωνιστής. Σε μπόρες, σε φουρτούνες, σε χαρές και λύπες… ακλόνητος φρουρός. Δεν με απογοήτευσε..! Και πολύ περισσότερο δεν απογοήτευσε τους θεατές της, οι οποίοι είχαν εισιτήριο διαρκείας για mainstream στιγμές και όχι σινεφίλ αδιέξοδα.
Το γέλιο, τα αστεία, το τσαλάκωμα εισέπρατταν πάντοτε το πιο θερμό χειροκρότημα. Το περιβάλλον τα προκαλούσε, τα επιζητούσε…. Τα είχε ανάγκη. Ακόμα και αν η προσωπική μου δίψα για ένα δύσκολο και πιο απαιτητικό ρεπερτόριο το οποίο θα ερμήνευα πέρα και από τη σκηνή της ψυχής μου ήταν αστείρευτη, είχα την υποχρέωση να μείνω πιστός στο κοινό μου. Για να μην το κρεμάσω, για να μην το αφήσω ανικανοποίητο.
Οι στιγμές που "έντυσαν" τα γέλια... πολλές. Όσο έντονες κι αν είναι, όσο κι αν προκαλούν δυσφορία στους εξωγενείς παράγοντες, όσο κι αν γίνονται θέμα συζήτησης για μέρες ολόκληρες, καλώς ή κακώς… περνούν. Κυλούν σα το νερό της βροχής που αργά ή γρήγορα θα βρει καταφύγιο στις ρίζες της επίγειας χλωρίδας ή θα εξατμιστεί από τον ναζιστή ήλιο. Τα δάκρυα όμως μένουν. Είναι οι guest-star της συναισθηματικής φόρτισης. Δεν ξεχνάς ποτέ τους καλεσμένους σου. Θυμάσαι πάντα πότε ήρθαν και τον λόγο της επίσκεψής τους. Μένουν χαραγμένοι στη μνήμη σου… Γίνονται κομμάτι του εαυτού σου και τα γερά θεμέλια της εξελίξιμης προσωπικότητά σας.
Σέβομαι αυτές τις στιγμές. Γιατί είναι λίγες, ιδιαίτερες και κουβαλάνε μέσα τους μια ιστορία. Μια ιστορία από το βιβλίο της ζωής σου. Μια ιστορία που φέρει την υπογραφή σου. Το προσωπικό σου DNA… το δάκρυ σου. Μια ιστορία, από την οποία μαθαίνεις, ωριμάζεις, γίνεσαι πιο δυνατός, πιο σοφός.
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο αυτό, αναρωτιέμαι... "τι νοσταλγώ περισσότερο"; Τις καλές ή τις κακές στιγμές; Η απάντηση… απλή. Νοσταλγώ τα πρόσωπα που τις συνοδεύουν! Για πάντα....!

Όμορφο λάθος

Λάθη συμβαίνουν συχνά και επίμονα...!

Μας "αδειάζουν". Μας υπενθυμίζουν με κάθε δυνατό τρόπο την αδυναμία της ανθρώπινης φύσης μας να αγγίξει την τελειότητα.

Ανοίγουν το δρόμο για να αναθεωρήσουμε πράγματα και καταστάσεις. Είναι το "αλατοπίπερο", που ξεπρόβαλε μπροστά στα μάτια μας λίγα λεπτά αφότου γευτήκαμε το άνοστο φαγητό μας. Είναι τα συστατικά εκείνα, που την επόμενη φορά πρέπει να ......λάβουμε υπόψη μας για καλύτερα αποτελέσματατα. Ωστόσο, όσο προσεκτικός κι είσαι, λάθη θα γίνονται.

"Γεια σας, τη Ζωή θα ήθελα"..."Καλέσατε λάθος".

"Καλησπέρα. Έχω ραντεβού με τον γιατρό". "Χτυπήσατε λάθος. Η δίπλα πόρτα είναι".

"Γιαγιά, βγάζω αφρούς από το στόμα". "Το ξέρω,παιδάκι μου, αντί για ζάχαρη, έβαλα κατά λάθος σόδα".

Λάθη καθημερινά, λάθη ανεπαίσθητα που χωρίς να το καταλάβεις, έχουν αποκατασταθεί. Ψάχνεις στην ατζέντα σου, κοιτάς καλύτερα τους αριθμούς των σπιτιών, αγοράζεις έτοιμα γλυκά.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άμεση αποκατάσταση κάποιου λάθους, δεν περνάει από το χέρι σου; Αν η καρδιά σου χτυπήσει αυθαίρεαι για έναν άνθρωπο που απαγορεύεται σε σένα, όπως το Listerine στους αλκοολικούς; Πώς θα την πέίσεις να λοξοδρομήσει; Να κλείσει τα μάτια της και να πει δέκα "πάτερ ημών" για να ξορκίσει το κακό; Πώς θα την πείσεις ότι κουράζεται ανώφελα; Ότι χτυπάει λάθος;

Δεν είναι ξεροκέφαλη, ξέρει τι της γίνεται, αν και δεν κατανοεί τον τρόπο εκίμησης και αναγνώρισης ενός λάθους. Γιατί είναι λάθος να αισθάνεται ζωντανή μια στο τόσο; Γιατί είναι λάθος να βγαίνει από τα κιτάπια της μοναξιάς έστω και για λίγο;Γιατί είναι λάθος να δείχνει την ύπαρξη της επειδή οι παρωπίδες είναι σαν τους φόρους; Έχουν το ασυμμάζευτο...

Όχι δεν είναι ξεροκέφαλη...απλά είναι επαναστάτρια. Επαναστράτρια χωρίς αιτία. Δεν την αναγκασε κανείς να υποστεί αυτή την ταλαιπωρία. Μόνη της ένιωσε την αναγκη να περιπλανηθει και να χαθει στα μονοπάτια του έρωτα. Δεν ενοχλεί κανέναν.Δεν ζήτησε από κανέναν να την αναζητησει και να την φερει πάλι πίσω. Θα βρει τον δρόμο το της επιστροφής μόνη της. Μέχρι τότε, επιθυμεί να απολαύσει τη διαδρομή.Κι ας είναι δύσβατη και ας είναι απαγορευτική.Εκείνη θέλει μόνο να την απολαύσει. Ήσυχα, διακριτικά,μοναχικά. Και έπειτα θα γύρισει. Κι αν αυτό το λάθος το κουβαλάς για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα στο κουτάκι που έχεις φυλαγμένες όλες σου τις αστοχίες; Δεν πειράζει καθόλου, γιατί τουλάχιστον θα ξέρεις ότι αυτό το λάθος το έκανες από επιλογή. Αυτό το λάθος το έκανες για ΣΕΝΑ.Κι αυτό είναι το πιο όμορφο λάθος που εύχεσαι να ξανακάνεις, ελπίζοντας την επόμενη φορά να έχεις και συνεργό....!!!

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

Οι πιέσεις των φίλων με ταρακούνησαν.
 "Πρέπει οπωσδήποτε να ανοίξεις δικό σου blog". Οπωσδήποτε; Ανησύχησα μόνο στη σκέψη ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιθανόν δεν τρώνε, γιατί εγώ δεν έχω το δικό μου ιστολόγιο να τους "μπουκώνω" με τους συλλογισμούς μου και τις συχνές αναλαμπές μου. Επειδή λοιπόν τον τελευταίο καιρό, το πρόβλημα του υποσιτισμού είναι έτσι κι αλλιώς ένα φαινόμενο σε έξαρση , δεν θέλησα να το ενισχύσω ακόμη περισσότερο.
Ως εκ τούτου, ενέδωσα και πλέον είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δηλώσω ότι έχετε έναν ακόμη πολυλογά στην ιντερνετική σας παρέα.
"Τι καινούριο έχεις να μας πεις τώρα εσύ"; είναι μια ερώτηση που πιθανόν να περνά και δικαίως από το μυαλό πολλών φίλων. "Έλα μου ντε"... απαντώ εγώ με πάσα ειλικρίνεια. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό λειτουργεί σαν ταξί στην Αθήνα. Όταν μετά από απανωτές προσευχές και ευχέλαια πετύχει τον πελάτη, είναι διατεθειμένος να τον πάει μέχρι τα σύνορα προκειμένου να μην τον χάσει. Έτσι και οι σκέψεις...Όταν δεήσουν να επισκεφτούν το μυαλό, φροντίζεις να είσαι άψογος οικοδεσπότης, για να μη σηκωθούν και φύγουν άρον-άρον. Οπότε τους δίνεις χώρο και πηγαίνεις με τα νερά τους.
Ό,τι βρέξει-ας κατεβάσει, με λίγα λόγια.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Ο παρακάτω διάλογος υπάρχει μόνο στην φαντασία σας.

Αναγνώστης: "Με τι θα ασχοληθείς";
Αντώνης: "Με το μόντελινγκ θα 'θελα...Τώρα που έχω βάλει κάποια κιλά, ίσως μου ανοίξουν οι πόρτες για φωτογράφιση στο Lifestyle".
Αναγνώστης:"Στη γραφή σου, παιδάκι μου".
Αντώνης:"Δε μ' αρέσει να βάζω ταμπέλες. Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει".
Αναγνώστης:"Δηλαδή...θα καταπιαστείς και με πολιτικά και με πολιτιστικά, αλλά και κοινωνικά θέματα";
Αντώνης:"Αμέ, όπως και αστυνομικά. Μία ιδέα είναι να τα συνδυάσω και όλα μαζί".
Αναγνώστης:"Πώς θα γίνει αυτό";
Αντώνης:"Είναι απλό. Γράφουμε για την οικονομική κρίση και τα προβλήματα βιοπορισμού που αντιμετωπίζω (κοινωνικό). Αναλύω τις συνθήκες εξαθλίωσης που με εμποδίζουν να πάω στο θέατρο και να σκάσω το 25αρι, με αποτέλεσμα να χάσω μία καταπληκτική παράσταση για την οποία τα σχόλια είναι διθυραμβικά (πολιτιστικό). Περνάω στα νέα μέτρα της κυβέρνησης τα οποία θα μας ρίξουν ακόμη πιο κάτω (πολιτικό), για να αναφερθώ στις νέες μειώσεις που υπέστην στη δουλειά και να καταλήξω στην δολοφονία του εργοδότη μου με τον προσωπικό μου Parker (αστυνομικό). Πώς σου φαίνεται;
Αναγνώστης:"Καταπληκτικό".
Αντώνης:"Σε ευχαριστώ. Είναι ιστορίες βγαλμένες μέσα από τη ζωή".
Αναγνώστης:"Πώς και δεν γράφεις σενάρια για τις "Οικογενειακές ιστορίες";
Αντώνης:"Δεν ευόδωσε η συμφωνία, γιατί μου ζητήθηκε να τα γράφω στα τούρκικα".
Αναγνώστης"Οπότε, σε φορτωθήκαμε εμείς τώρα".
Αντώνης:"Ακριβώς"!!!!

Βοήθειά σας και καλή μας αρχή!!!