Αγάπησα τον εχθρό μου

Η γυμναστική και εγώ ήμασταν πάντα μαλωμένοι. Σα γειτόνισσες, που ρίχνει η μία τα βρομόνερα της βεράντας της στα ασπρόρουχα της άλλης. Ούτε που ήθελα να ακούω για αυτήν και όποιος μου αποκάλυπτε ότι ήταν φίλος της μου άναβε τα πολύφωτα του εγκεφάλου μου.

Όλοι λένε ότι τη λατρεύουν και ότι χωρίς αυτή δε ζουν, όμως εγώ-με τη μνήμη μεγάλου χορτοφάγου θηλαστικού σε Ασία και Αφρική που με χαρακτηρίζει-θυμάμαι καλά, ότι στο σχολείο όλοι σερνόντουσαν και προσπαθούσαν να την αποφύγουν, υποστηρίζοντας ή ότι από τη μια μέρα στην άλλη έγιναν ανάπηροι πολέμου, ή ότι τους επισκέφτηκαν οι Ρώσοι. Βέβαια όταν στα διαλείμματα, το μπαλαμούτι σε τουαλέτες και πίσω αυλές έπεφτε σύννεφο, θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι οι κομμουνιστές είναι πιο ελαστικοί στις ερωτικές επιδείξεις παρά στις γυμναστικές.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μας αυτή τη στιγμή εστιάζεται στο γεγονός ότι ενώ η πλειοψηφία κάποτε σιχτίριζε την ώρα και τη στιγμή που έπρεπε να κουνήσει το παραμικρό της άκρο, τώρα μας πουλάει μούρη, τρίβοντας στη δική μας μούρη τους καλοσχηματισμένους κοιλιακούς της. Και ενώ είσαι στο τσακ να εκραγείς, έρχεται η εξής φράση για να νεκρωθεί όλο το εγκεφαλικό σου σύστημα και να χάσεις κάθε επαφή με το περιβάλλον: «Και όλο αυτό το πέτυχα τρώγοντας κανονικότατα, χωρίς να στερηθώ τίποτα». Με κάτι τέτοια, πώς να μη σου φύγει το διπλόπιτο από το χέρι; Έχουν νιώσει όλοι αυτοί την ηδονή της σοκολάτας, την χαρά ενός λαχταριστού burger, την απόλαυση μιας πίτσας; Το να τρως δύο κομμάτια πίτσα σε κάθε Eurovision δε σημαίνει ούτε ότι κάνεις ατασθαλίες στη διατροφή σου, ούτε ότι υποστηρίζεις τη χώρα σου.

Τον τελευταίο χρόνο όμως, ένας σιχαμερός εχθρός που κατάφερε να ξετρυπώσει από το καταγώγιο που τον είχα κλειδωμένο, η ζυγαριά, με έκανε να δω αυτή την «άσπονδη» φίλη με άλλο μάτι. Να αναθεωρήσω και να κάνω δειλά-δειλά βηματάκια προς αυτήν. Έριξα τον εγωισμό μου, κατέβηκα απ’ το καλάμι μου-άλλωστε κόντευε να σπάσει-και της έκανα επίσκεψη στον προσωπικό της χώρο. Αυτό ήταν. Τα είδα όλα. Όλος ο μύθος που είχα στο μυαλό μου, καταρρίφθηκε μονομιάς. Ούτε κούραση, ούτε εξουθένωση, ούτε τίποτα. Πηγαίνεις, χαλαρώνεις, τεντώνεσαι και εκτονώνεσαι. Από κει που δεν ήθελε να τη βλέπω στα μάτια μου, τώρα αρρωσταίνω όταν κάποια μέρα δε μπορώ να τη δω. Τι κακό κι αυτό. Αλλά ωραίο κακό. Βέβαια δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα βρω και εγώ την ευκαιρία να μοστράρω τους δικούς μου κοιλιακούς σε κάποιους άλλους που έχουν την Πετρουλάκη-στόχο για βελάκια στον τοίχο, αλλά μέχρι να φύγει από μέσα μου το πνεύμα της Τζέιν Φόντα, θα υποστηρίξω αυτή τη φίλη και θα ευχαριστήσω μια άλλη φίλη, που μας έσμιξε και μας έφερε κοντά.
Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα!!!!!!!