H "βλακεία" έίναι χρυσός

Το να είσαι «ηλίθιος» είναι τελικά επιλογή ή απόλυτος συμβιβασμός στην ιδέα ότι δε μπορείς να γίνεις τίποτα καλύτερο; Είναι η μεταμφιεσμένη «μαγκιά» που εκπέμπει η εκρηκτική προσωπικότητά σου ή η αποδοχή του προσωπικού σου τίποτα; Είναι ο τρόπος έκφρασης της ανωτερότητάς σου ή ο τρόπος απόκρυψης της κενότητάς σου;

Είναι απλά ένα ατράνταχτο άλλοθι, το οποίο στην προσπάθειά του να αστράψει, κατακερματίζει την ανθρώπινη υπόστασή σου; Και γιατί να με νοιάζει η εικόνα του «ηλίθιου», όταν μπορώ να κάνω το κουσούρι μου, προσόν και πατώντας πάνω του, να ανοίξω τα φτερά μου για να κατακτήσω τον κόσμο με τα δικά μου κόλπα και θέλω; Γιατί να ανησυχώ μήπως παρεξηγηθώ όταν μπορώ να αδράξω την ευκαιρία και ως «ηλίθιος» να προσβάλλω τον διπλανό μου, να εκμηδενίζω καθετί διαφορετικό στα δικά μου μάτια, να γελοιοποιώ τον αδύναμο και να επιδεικνύω την υπεροχή μου γιατί τα δικά μου «πορτοκάλια» είναι αγέρωχα και σκληρά –παρά το βάρος τους το οποίο μόνο εγώ το βλέπω μέγιστο- έναντι των «σαγκουινιών» κάποιων, που εκτιμώ ότι θα έπρεπε να τους κοπούν ως παραδειγματισμό για ασέβεια της φύσης τους;

 Μήπως τελικά η κοινοποίηση της βλακείας μου έχει και τα καλά της; Μήπως μου ανοίγει πόρτες που η αφέλεια και η καλοσύνη τρώνε αδιαλείπτως στα μούτρα; Μήπως μου δίνει την ευκαιρία να ξεχωρίσω και να αποκτήσω ένα μεγάλο όνομα, αντάξιο των «πορτοκαλιών» μου και να εκφράζομαι με τον δικό μου «δημοκρατικό» τρόπο, ευελπιστώντας κάποτε να εισχωρήσω και εγώ στη βουλή;

«Είσαι άσχημος»! «Είσαι χοντρός»! «Είσαι αδερφή»! «Είσαι ξαδέρφη» και εγώ είμαι η αναπαραγωγική μηχανή της γειτονιάς σας. Όχι, δεν είμαι αγενής, δεν είμαι κάφρος, δεν είμαι κακός. Είμαι ΗΛΘΙΟΣ… Οπότε, έχω κάθε δικαίωμα να σε «κράζω», να «σε αδειάζω», να σε κάνω σκουπίδι και φυσικά να λέω την αλήθεια. Γιατί είναι αλήθεια ότι «είσαι άσχημος». Όχι… εγώ δεν είμαι κούκλος. Αλλά αν υπερτονιστεί το δικό σου τοπίο φρίκης, κανείς δεν θα ασχοληθεί με το δικό μου. «Είσαι χοντρός» γιατί δεν είσαι μοντέλο, δεν είσαι αθλητής, ούτε καν άγαλμα σε κεντρική βλακεία. Αν αυτό γίνει πρώτο θέμα, ποιος υπολογίζει τη δική μου μπάκα; «Είσαι αδερφή»…. Καλά δεν το συζητώ, αυτό έχω κάθε δικαίωμα να το βροντοφωνάζω χωρίς να μπορεί κανείς να μου προσάψει τίποτα, διότι έχω επιχειρήματα τα οποία δε μπορούν να διαστρεβλωθούν. Είσαι ευγενικός, δεν έχει τη βλαστήμια «ψωμοτύρι», δεν έχεις ερωτικές σχέσεις, δε πλακώνεσαι στο ξύλο, δεν παρακολουθείς ποδόσφαιρο, ασχολείσαι με τα lifestyle και βλέπεις «Gossip Girl»!!! Ιιιιιιιιιι! Όχι μόνο είσαι «αδερφή», αλλά είσαι και «15χρονο κοριτσάκι». Μπορώ να σου κρεμάσω κουδούνια και με το παραπάνω. Γιατί εγώ βλέπω ποδόσφαιρο, σπάω μύτες, καταφτύνω όλο τον κόσμο, μειώνω τους πάντες, έχω τις «ΧριστοΠαναγίες» για καλημέρα, ακούω «Iron Maiden» και πηδάω ότι στέκεται στα τέσσερα. Και μην ξεχνάμε και το άλλο… είμαι ηλίθιος, άρα έχω το ακαταλόγιστο και θα φροντίσω να μην το χάσω ποτέ. Γιατί τελικά το να είσαι «μαλάκας», έχει και τα τυχερά του. Μπράβο σε όλο τον κλάδο. Κοπιάσαμε, αλλά τα καταφέραμε! Μας αξίζουν συγχαρητήρια! Και του χρόνου!

Αγάπησα τον εχθρό μου

Η γυμναστική και εγώ ήμασταν πάντα μαλωμένοι. Σα γειτόνισσες, που ρίχνει η μία τα βρομόνερα της βεράντας της στα ασπρόρουχα της άλλης. Ούτε που ήθελα να ακούω για αυτήν και όποιος μου αποκάλυπτε ότι ήταν φίλος της μου άναβε τα πολύφωτα του εγκεφάλου μου.

Όλοι λένε ότι τη λατρεύουν και ότι χωρίς αυτή δε ζουν, όμως εγώ-με τη μνήμη μεγάλου χορτοφάγου θηλαστικού σε Ασία και Αφρική που με χαρακτηρίζει-θυμάμαι καλά, ότι στο σχολείο όλοι σερνόντουσαν και προσπαθούσαν να την αποφύγουν, υποστηρίζοντας ή ότι από τη μια μέρα στην άλλη έγιναν ανάπηροι πολέμου, ή ότι τους επισκέφτηκαν οι Ρώσοι. Βέβαια όταν στα διαλείμματα, το μπαλαμούτι σε τουαλέτες και πίσω αυλές έπεφτε σύννεφο, θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι οι κομμουνιστές είναι πιο ελαστικοί στις ερωτικές επιδείξεις παρά στις γυμναστικές.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μας αυτή τη στιγμή εστιάζεται στο γεγονός ότι ενώ η πλειοψηφία κάποτε σιχτίριζε την ώρα και τη στιγμή που έπρεπε να κουνήσει το παραμικρό της άκρο, τώρα μας πουλάει μούρη, τρίβοντας στη δική μας μούρη τους καλοσχηματισμένους κοιλιακούς της. Και ενώ είσαι στο τσακ να εκραγείς, έρχεται η εξής φράση για να νεκρωθεί όλο το εγκεφαλικό σου σύστημα και να χάσεις κάθε επαφή με το περιβάλλον: «Και όλο αυτό το πέτυχα τρώγοντας κανονικότατα, χωρίς να στερηθώ τίποτα». Με κάτι τέτοια, πώς να μη σου φύγει το διπλόπιτο από το χέρι; Έχουν νιώσει όλοι αυτοί την ηδονή της σοκολάτας, την χαρά ενός λαχταριστού burger, την απόλαυση μιας πίτσας; Το να τρως δύο κομμάτια πίτσα σε κάθε Eurovision δε σημαίνει ούτε ότι κάνεις ατασθαλίες στη διατροφή σου, ούτε ότι υποστηρίζεις τη χώρα σου.

Τον τελευταίο χρόνο όμως, ένας σιχαμερός εχθρός που κατάφερε να ξετρυπώσει από το καταγώγιο που τον είχα κλειδωμένο, η ζυγαριά, με έκανε να δω αυτή την «άσπονδη» φίλη με άλλο μάτι. Να αναθεωρήσω και να κάνω δειλά-δειλά βηματάκια προς αυτήν. Έριξα τον εγωισμό μου, κατέβηκα απ’ το καλάμι μου-άλλωστε κόντευε να σπάσει-και της έκανα επίσκεψη στον προσωπικό της χώρο. Αυτό ήταν. Τα είδα όλα. Όλος ο μύθος που είχα στο μυαλό μου, καταρρίφθηκε μονομιάς. Ούτε κούραση, ούτε εξουθένωση, ούτε τίποτα. Πηγαίνεις, χαλαρώνεις, τεντώνεσαι και εκτονώνεσαι. Από κει που δεν ήθελε να τη βλέπω στα μάτια μου, τώρα αρρωσταίνω όταν κάποια μέρα δε μπορώ να τη δω. Τι κακό κι αυτό. Αλλά ωραίο κακό. Βέβαια δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα βρω και εγώ την ευκαιρία να μοστράρω τους δικούς μου κοιλιακούς σε κάποιους άλλους που έχουν την Πετρουλάκη-στόχο για βελάκια στον τοίχο, αλλά μέχρι να φύγει από μέσα μου το πνεύμα της Τζέιν Φόντα, θα υποστηρίξω αυτή τη φίλη και θα ευχαριστήσω μια άλλη φίλη, που μας έσμιξε και μας έφερε κοντά.
Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα!!!!!!!